Pardon

Tomasz P. Terlikowski tym razem nas zaskoczył. Na łamach "Dziennika - Gazety Prawnej" opublikował artykuł zatytułowany "W polskim Kościele cisza przed burzą", w którym sugeruje, że choć w Polsce o przypadkach pedofilii wśród naszych księży się nie pisze, nie oznacza to wcale, że nie ma o czym pisać.

Polski Kościół na razie może spać spokojnie. Podobna burza [Terlikowski opisuje wcześniej przypadki Irlandii, Niemiec, USA i innych zachodnich krajów - MW] - w ciągu najbliższych kilku lat - prawdopodobnie mu nie grozi. Ale powodem wcale nie jest to, że podobnych spraw nie dałoby się znaleźć, a raczej specyfika medialna naszego kraju.

Specyfika mediów? Tych mediów, które pastwią się nad każdą złotówką dla Rydzyka i każdą bzdurą, którą nieznany nikomu ksiądz powiedział o in vitro czy gejach? Terlikowski twierdzi, że kiedy przychodzi do poważniejszych spraw, dziennikarze już nie są tacy odważni:

Zanim redaktor naczelny zdecyduje się na publikację materiału poświęconego biskupom czy księżom - najpierw przez kilka tygodni (a niekiedy miesięcy, jak to było ze sprawą abp Juliusza Paetza czy skandalu seksualnego w płockim seminarium) próbuje załatwić tę sprawę po cichu, by uniknąć odium "wroga Kościoła". Każde takie doniesienie jest także wielokrotnie sprawdzane, i weryfikowane, a później opisywane z niezwykłą łagodnością.

Zdaniem publicysty i w Polsce skandale pedofilskie będą nagłaśniane. Ofiary księży będą zgłaszać się do dziennikarzy, bo na władze kościelne nie mają co liczyć. I w końcu znajdą się dziennikarze, którzy się odważą. Posypie się lawina takich historii i polski Kościół będzie miał problem nie mniejszy niż irlandzki czy austriacki.

A wtedy krajowi naszemu katolickiemu będzie grozić przyspieszona laicyzacja, "straszy" Terlikowski. I radzi biskupom, jak uniknąć skandalu. Oraz z jakiegoś dziwnego powodu panikuje, że skandalu jednak może się nie udać uniknąć.

A powodów do paniki zapewne nie ma. Bo jeśli faktycznie dziennikarze prasowi - tak jak Terlikowski - bardziej dbają o dobre imię Kościoła niż o zadośćuczynienie dla ewentualnych ofiar, biskupi nie mają się czego bać.