Pardon

Konkretniej, tekst o dość szczególnym tytule - "Ukredytowany". Wspominaliśmy o nim wczoraj, ale tak dla przypomnienia: jest to historia mężczyzny, delikatnie rzecz ujmując, niezbyt rozgarniętego i skrajnie nieodpowiedzialnego, który zadłużył się ponad wszelką miarę (za pomocą "kredytów na dowód"), a następnie popełnił samobójstwo. Olbrzymie długi pozostawił żonie w spadku.

Co przyświecało autorce artykułu, gdy zdecydowała się wybrać akurat taki tytuł? Czym kierował się redaktor odpowiedzialny za umieszczenie go na pierwszej stronie w Wielki Piątek? Rozwikłać tę zagadkę próbuje wzburzony Rafał Ziemkiewicz:

Co to, do diabła, miało niby być? Taki "efekt dramatyczny", że niby niewinnego baranka "ukredytowały" wstrętne banki? Ale skojarzenie Chrystusa z barankiem dotyczyło jego niewinności, a nie rozumu. Ukrzyżowany nie wplątał się w kłopoty przez własną głupotę, nie trafił przed oblicze Piłata z powodu własnej nieodpowiedzialności. Co to za wycieranie sobie przez reporterkę gęby świętym imieniem

Czyżby świąteczna prowokacja w stylu urbanowskiego "Nie" albo "Krytyki Politycznej"? Nie, to raczej nie miało być nic takiego, "Wyborcza" stroni od podobnych chwytów. Stawialibyśmy na to, że mamy do czynienia z niemądrą zabawą, wielkopiątkowym kalamburem, który tak zachwycił jego autorkę, że nie poświęciła już ani chwili, by dobrze go przemyśleć.

Ale oburzenie Ziemkiewicza nieszczególnie nas dziwi. Choć propozycję diagnozy ("cement i tłuczone szkło zamiast mózgu") wysunął chyba jednak odrobinę zbyt ostrą.