Pardon

Tradycyjne media wreszcie odkryły to, o czym internet spekuluje od dawna: katastrofa polskiego samolotu pod Smoleńskiem nie miała prawa wydarzyć się o godzinie 8.56 czasu polskiego (czyli 10.56 czasu lokalnego). Dokładniej rzecz biorąc, odkrył to "Dziennik", którego zdaniem samolot musiał rozbić się wcześniej.

Czemu musiał? Po pierwsze, gdyby rozbił się o 8.56, leciałby z Warszawy zdecydowanie za długo. Po drugie, eksperci badający czarne skrzynki twierdzą, że media podały prawdopodobnie jako godzinę katastrofy moment włączenia się syren alarmowych - a te nie włączyły się przecież od razu.

Po trzecie - o 8.39 doszło do zerwania linii energetycznej, co potwierdza elektrownia w Smoleńsku. Zerwał ją nasz samolot. Po czwarte wreszcie - informacje o katastrofie przed 8.56 dostawali i dziennikarze, i politycy, m.in. Wiktor Bater z Polsatu i poseł klubu PiS Antoni Macierewicz. Grafikę z rozpisanymi godzinami znajdziecie w "Dzienniku".

My możemy dorzucić swoje własne "po piąte", tj. słynny filmik z miejsca katastrofy. Strzały na razie pomińmy, bo według ekspertów mogą one pochodzić z broni funkcjonariuszy BOR. Wsłuchajcie się za to w głos syreny - włącza się ona w momencie, kiedy szczątki samolotu od jakiegoś czasu leżą już na ziemi. Czyli o 8.56 - jeśli w tym przypadku media mówią prawdę.

Te wszystkie poszlaki prowadzić mogą tylko do jednej prawdy: samolot mógł się rozbić nawet 15-16 minut wcześniej niż podały to polskie i światowe media za rosyjskimi źródłami. W ciągu tego kwadransa mogły się zdarzyć różne rzeczy. Na przykład ktoś mógł zatrzeć ślady bądź to zaniedbań, bądź wręcz zamachu.

Kto i dlaczego ukrył prawdziwą godzinę katastrofy? Czy fakt, że jej dotąd nie znaliśmy, wynika tylko i wyłącznie z niechlujstwa i Polaków, i Rosjan, czy może zostaliśmy celowo wprowadzeni w błąd? A jeśli tak, to przez kogo? To niewątpliwie bardzo ciekawe pytania.

Co więcej, jeśli Polacy dopiero po dwóch tygodniach odkrywają tak banalną rzecz jak godzina katastrofy, należy przypuszczać, że bardzo dużo jeszcze nie wiemy. I że, co gorsza, jeszcze więcej możemy nie dowiedzieć się już nigdy.