Pardon

Nie cichną echa po poniedziałkowym dokumencie Ewy Stankiewicz i Jana Pospieszalskiego "Solidarni 2010", który jak żaden inny materiał o żałobie oddał głos ludziom, którzy odrzucają oficjalne fakty i przeczuwają, że za smoleńską katastrofą stoją Rosjanie, ewentualnie polski rząd.

Wczoraj przetoczyła się przez postępowe media fala oburzenia, którą łatwo było zbyć argumentem, że nikt w tym filmie nie udawał, a poza tym materiał, choć ideologicznie skrzywiony, pokazywał jakąś prawdę o tych dniach.

Dziś jednak pojawiło się pytanie, czy rzeczywiście wszyscy byli w filmie autentyczni. "Dziennik" ustalił bowiem, że jeden z głównych bohaterów filmu, łkający przed pałacem prezydenckim męzczyzna to zawodowy aktor:

W ciągu pierwszych 20 minut filmu pojawia się on na ekranie sześć razy. W rozmowie z "DGP" zapewnił, że jego udział w tej produkcji ma charakter prywatny. Nie chciał natomiast odpowiedzieć na pytanie, czy poinformował twórców reportażu o swojej profesji. I czy za występ przed kamerą zainkasował gażę.

Mężczyzna jest do obejrzenia tutaj (od 2:58):

Jan Pospieszalski twierdzi, że o profesji bohatera filmu dowiedział się po montażu (podobnie jak Tomasz Sekielski o istnieniu nieistniejącej pielęgniarki Ewy). I że każdy ma prawo wyrażać swoje emocje.

Tu oczywiście zgoda, ale gdyby tu chodziło o jakąkolwiek inną profesję (może poza asystntem samego Pospieszalskiego) "Dziennik" nie rzuciłby tego jako news dnia na swoją stronę, bo jego wykształceni i na co dzień walczący ze stereotypami redaktorzy wiedzą, jakie skojarzenia może tu mieć prosty czytelnik "Dziennika Gazety Prawnej".

Pospieszalski może udawać, że nic się nie stało, ale w przyszłości z pewnością uważniej zajrzy bohaterom w papiery.

I wytnie fragmenty, gdy mówią, że tego samego dnia byli u fryzjera.