Pardon

Koniec amerykańskiej wojny w Iraku

Rozpoczętą w marcu 2003 roku wojnę George Bush oficjalnie zakończył już dwa miesiące później. Jednakże rzeczywistość daleka była od politycznych deklaracji. W Iraku rozgorzały walki pomiędzy rozmaitymi lokalnymi frakcjami, przybywającymi z całego islamskiego świata terrorystami oraz Amerykanami i ich sojusznikami (wśród których znajdował się spory polski kontyngent).

Irak zamienił się krwawe piekło, gdzie walki toczone były na zmianę z seriami zamachów. Rok po amerykańskiej inwazji w "operacji stabilizacyjnej" ginęło wielokrotnie więcej żołnierzy i cywilów, niż podczas regularnej wojny. Niektórzy eksperci za główny błąd Amerykanów uznali decyzję o natychmiastowym rozwiązaniu irackiej armii. Setki tysięcy dawnych żołnierzy Husajna trafiło na bezrobocie, stając się naturalnymi rekrutami dla grup terrorystycznych i rebelianckich.

Armia USA utkwiła w Iraku na wiele lat, ale stopniowo jej dowódcy radzili sobie coraz lepiej. Amerykanie odtworzyli iracką armię (sprzedając jej przy okazji przestarzałą broń zalegającą w magazynach) i przekupili lokalnych szejków. W efekcie liczba zamachów znacząco zmalała.

Większość zadań US Army zaczęło przejmować nowe irackie wojsko, dzięki czemu mógł rozpocząć się długo oczekiwany odwrót Amerykanów (sojusznicy USA zaczęli opuszczać kraj wcześniej). Już w sierpniu Barck Obama stał się kolejnym prezydentem ogłaszającym koniec wojny w Iraku. Tym razem taka deklaracja miała swoje uzasadnienie – nad Tygrysem i Eufratem pozostało tylko 50 tysięcy amerykańskich żołnierzy. Jeśli nawet konflikt w Iraku się nie zakończył, to jednak przestał być amerykańską wojną.

Tea Party walczy o władzę

Polskie media informowały o Tea Party głównie w kontekście tegorocznych wyborów w USA, przedstawiając ten ruch jako frakcję Republikanów. Jednakże w rzeczywistości Tea Party jest ruchem wywodzącym się faktycznie z Partii Republikańskiej, ale działającym niezależnie. Co więcej, aktywiści TP uważają się za przeciwników "zgniłego systemu" wykształconego w Waszyngtonie i często za przeciwnika uważają również zbyt liberalnych i ugodowych Republikanów. Dlatego kandydaci Tea Party stanowili w wielu stanach poważną konkurencję dla "złych" Republikanów.

TP nie ma sformalizowanej struktury, co ułatwia wspieranie jej działań przez prominentnych polityków Partii Republikańskiej – najznaczniejszą wśród nich jest Sarah Palin. Niewykluczone, że była kandydatka na fotel wiceprezydenta w 2008 roku stanie do walki o prezydenturę w 2012 roku. I będzie rywalizować zarówno z kandydatem Demokratów, jak i Republikanów.

Codex Alimentarius już działa

Postanowienia dokumentu podpisanego przez niemal wszystkie rządy świata stopniowo wchodzą w życie, a media nadal milczą o kontrowersyjnej umowie. W 2010 roku niemal bez echa przeszło – wynikające z Codexu – wprowadzenie zakazu sprzedaży ziół leczniczych. Od kwietnia ziołowe specyfiki mogą produkować i rozprowadzać tylko wielkie farmaceutyczne koncerny.

Wiele osób doszukuje się w tym właśnie spisku farmaceutów, ale przyczyną jest Codex Alimentarius – przygotowywany przez agencje ONZ od kilkunastu lat zbiór regulacji dotyczących produkcji żywności. Walka z zielarstwem to dopiero pierwszy etap. Kolejnymi zakazami ma być objęte hodowanie warzyw i roślin na własny użytek (działkowcy będą ścigani niczym handlarze dopalaczami?) oraz produkcja witamin bez licencji – w co wlicza się nawet... hodowlę owoców.

O Codexie piszą głównie ludzie zajmujący się teoriami spiskowymi. Tymczasem gigantyczny, a zarazem tajemniczy plan jest konsekwentnie wprowadzany w życie.

Japońskie okręty znów pod banderą Imperium

W dosyć powszechnej opinii Japonia jest państwem bez armii. Niegdyś była to prawda – po przegranej wojnie Japończycy zostali zmuszeni do rozbrojenia. Pozwolono im tylko na utrzymywanie niewielkich Sił Samoobrony. Obronę kraju wzięli na siebie Amerykanie. Z czasem jednak Siły Samoobrony stały się liczną i bardzo dobrze wyposażoną armią, przed którą rząd stawia coraz więcej zadań.

Szczególnego znaczenia wojsko nabrało dla Japonii w ostatniej dekadzie. Rakietowe i atomowe próby Korei Północnej wywołały w Tokio poczucie zagrożenia. Zwłaszcza, że Koreańczycy kilkakrotnie wystrzeliwali swoje pociski w kierunku Japonii.

Równocześnie nasiliły się ambicje samych Japończyków. Nie zamierzają oni rezygnować z prób odzyskania kontroli nad ważnymi strategicznie wyspami wokół ich archipelagu – przede wszystkim Kurylami. W 2010 roku doszło do znacznego ochłodzenia stosunków japońsko-rosyjskich. Tokio iż nawet nie ukrywa, że zamierza kiedyś odzyskać terytorium utracone w 1945 roku.

Japończycy nie zamierzają również ustępować Chińczykom. W odpowiedzi na rozwój chińskiej armii ogłosili rozbudowę floty, zwłaszcza podwodnej.

Okręty pod banderą wschodzącego słońca (przywróconym niedawno do użytku symbolem Imperium) weszły już do akcji na Oceanie Indyjskim – chronią statki handlowe przed atakami somalijskich piratów. By ułatwić sobie działanie, Japończycy rozpoczęli w tym roku budowę bazy morskiej w afrykańskim Dżibuti.

Rozwój militarnej siły Japonii jest jednym z powodów wzrastania dynamiki wydarzeń wokół Półwyspu Koreańskiego. Wyraźnie widać, że Japończycy są gotowi na militarne rozstrzygnięcie problemu Korei Północnej – podobnie zresztą, jak Koreańczycy z Południa.