Pardon

Cassandra Ormiston i Margaret Chambers ze stanu Rhode Island wzięły w roku 2004 ślub w stanie Massachusetts, bo tylko tam mogły to zrobić. Po trzech latach małżeństwa, co zdarza się i w związkach hetero, Margaret zdecydowała, że związek ten nie ma przyszłości - i wystąpiła o rozwód.

Jednak Sąd Najwyższy stanu Rhode Island orzekł, że nie jest w mocy udzielić im rozwodu, gdyż prawodawstwo Rhode Island definiuje małżeństwo wyłącznie jako związek mężczyzny i kobiety, więc w praktyce Ormiston i Chambers w ogóle nie można uznać za małżeństwo, a co za tym idzie dać im rozwodu.

Para znalazła się więc w sytuacji iście kafkowskiej. Otóż stan Massachusetts może udzielić ślubu wyłącznie takim osobom, w których stanie rodzinnym związek ów będzie legalny. Sędzia z Massachusetts sprawdził, i uznał że prawodawstwo stanu Rhode Island w żadnym miejscu nie stanowi iż kobieta i kobieta nie mogą zawrzeć związku małżeńskiego. Wyraźnie zabraniają tego konstytucje stanowe jedenastu stanów, takich jak Arkansas, Missisipi, Montana, Oklahoma, czy Utah.

Tak naprawdę przejawił się tu odwieczny konflikt między dwoma sposobami interpretacji prawa: "francuskim" (co nie jest zabronione, jest dozwolone) i "niemieckim" (co nie jest wyraźnie dozwolone, jest zabronione). Sędzia w Massachusetts zinterpretował prawo po swojemu, a Sąd Najwyższy Rhode Island zrobił to inaczej.

Sprawa wpisuje się w dyskusję toczącą się również w Wielkiej Brytanii. Według środowisk gejowskich wprowadzona w roku 2005 instytucja "rejestrowanych związków partnerskich" w ogóle się nie sprawdziła. Mało kto bierze je na poważnie i trudno tu mówić o równouprawnieniu. Związki te zmieniły się w praktyce w swoistą "zabawę w małżeństwo", która samym osobom homoseksualnym wydaje się nienaturalna i sztuczna. Ograniczeń kulturowych i psychologicznych obywateli - w tym i samych gejów - nie udało się zmienić ustawowo.

 "Rejestrowane związki partnerskie" okazały się rozwiązaniem pozornym, a nawet pozorowanym: swego rodzaju demonstracją nowoczesności i tolerancji na pokaz. Społeczność homoseksualna miała, jak się zdaje, naiwnie wyśrubowane oczekiwania.

Można odnieść wrażenie, że prócz praw obywatelskich: dziedziczenia po partnerze, wspólnych rozliczeń podatkowych czy innych praw administracyjnych, chodziło też o kwestię metafizyczną: jakąś legitymację normalności. Tego zaś nie da się załatwić na drodze parlamentarnej - o to każdy musi postarać się sam.

Ta bolesna świadomość zaczyna chyba powoli docierać do środowisk gejowskich.