Pardon

"Rzecznik Praw Obywatelskich Nienarodzonych", jak nazwała Kochanowskiego Wanda Nowicka z Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, może oddać swej opcji ideologicznej niedźwiedzią przysługę. Propozycja dalszego zaostrzenia i tak bardzo restrykcyjnej ustawy już zaktywizowała środowiska broniące praw kobiet, które media uparcie określają jako "feministyczne".

Wykształciła się bowiem sytuacja dziwaczna - z obecnej ustawy zadowoleni są chyba wyłącznie politycy, którzy uporczywie nazywają ją "kompromisem", choć ustawa żadnym kompromisem nie jest. Jest całkowitym triumfem Kościoła katolickiego. Choć zdaniem najbardziej fundamentalistycznych jego odłamów - za mało całkowitym.

Platforma Obywatelska jak ognia wystrzega się wszelkich kwestii światopoglądowych - wystarczy, że tak wstydliwie poległa na in vitro. Lewica o aborcji przypomina sobie wyłącznie będąc w opozycji, zaś media po prostu czatują na dobry show.

Takim była na pewno wczorajsza, zawzięta "dyskusja dwóch wariatek" w TVN24. "Działaczka feministyczna" Katarzyna Bratkowska i "publicystka pro-life" Joanna Najfeld skakały sobie do oczu ku uciesze gawiedzi. Jednak skrajna polaryzacja sporu pokazuje tylko jedno: strony konfliktu zwyczajnie nie potrafią ze sobą rozmawiać. 

Aborcja powinna być bezwzględnie zakazana. Obecna ustawa to taki kompromis, jakby pozwolić na Holokaust Żydów chorych czy poczętych z gwałtu lub komuś tam przeszkadzających i stanowiących zagrożenie  - to wtedy to jest kompromisowy Holokaust. Dla mnie to jest kwestia jednoznaczna: człowiek-człowiek, życie-życie.

Tyle jedna pani. A teraz druga.

Kobieta nie ma prawnego obowiązku dzielenia się swoim ciałem, jeśli tego nie chce. To jest jej decyzja. Aborcja bez podawania przyczyn. Kobieta ma wolną wolę i jest na tyle dojrzałą jednostką, by sama decydować. Nie chodzi o demonizowanie macierzyństwa. To jest chwała, ale wtedy gdy to jest wybór, nie przymus.

Nietrudno było dostrzec, że obie panie mówiły o całkiem innych sprawach. Jedna o wartościach moralnych, druga o politycznych. I właściwie obie miały rację.

Do cadyka przychodzi dwóch chasydów, by rozsądził ich spór. Wysłuchawszy jednego, cadyk rzecze: Masz słuszność. Wysłuchawszy z kolei drugiego, cadyk rzecze: I ty masz słuszność. Na to przysłuchujący się sporowi trzeci chasyd wykrzykuje: Ależ rebe, przecież każdy z nich mówi coś wręcz przeciwnego! Niemożliwe, żeby obaj mieli słuszność! Na to cadyk: I ty również masz słuszność.

I tak to jest z tą naszą aborcją. Strony dyskusji operują w całkiem innych porządkach intelektualnych, które nie mają punktów stycznych. Z jednej strony medyczna definicja człowieka, którym zarodek z ogonkiem na pewno nie jest. Z drugiej moralno-religijna: człowiekiem jest już zygota, od wniknięcia plemnika do komórki jajowej.

Nie w tym rzecz, kto ma tak zwaną rację: kto jest postępowy, a kto moherowy. Rzecz w tym, że kwestie moralności są w Polsce kwestiami politycznymi, i tylko jedna z opcji może mieć po swej stronie aparat państwa.

Państwo nie jest więc neutralne, a państwo demokratyczne neutralne być powinno. Światopogląd "jedynie słuszny" był podstawą Związku Radzieckiego. Dyskusja o aborcji jest więc nie tyle dyskusją o prawach kobiet, co o modelu polskiej państwowości.

Być może dlatego politycy tak skrzętnie jej unikają.