Pardon

Nie ustaje dyskusja na temat "Seksu po katolicku" we "Frondzie". Tezami, że seks oralny jest moralny, kobieta może sobie sama pomóc, a w łóżku, jak w futbolu, chodzi o strzelanie bramek, zachwycała się cała rzesza prawicowych publicystów i blogerów. Ja zachwyciłam się tym wszystkim tak jakby... troszeczkę mniej.

A Szymona Hołownię, katolicki głos w "Newsweeku", bulwersuje złośliwy sposób, w jaki wyraziłam mój brak zachwytu:

Marta Wawrzyn z pardon.pl tezę o tym, że w seksie jak w futbolu - chodzi o strzelanie bramek, przyjęła z radością, bo to zawsze pyszna zabawa gdy pruderyjna prawica bierze się za udawanie, że taka nie jest, i wymyśla metafory, śmiesznie obchodzące rzeczy, które mają bardzo proste nazwy.

Redaktor Hołownia pisze dalej, że zachowałam się jak dziewczynka z trzeciej klasy, której spłoniona koleżanka właśnie się przyznała, że całowała się z chłopakiem. A ta, miast dziewczę wesprzeć, pogardliwie prycha, że całowanie to przecież nic wielkiego. Ową złośliwą dziewczynkę wspierają okrutni koledzy, wykonując szyderczy taniec, imitujący kopulację - czyli drodzy Czytelnicy Pardonu, którzy również ostro pokazali, co sądzą o "Frondzie" reklamującej się seksem.

Cały ten przydługi wstęp, w którym pan redaktor oburza się, jak tak można nabijać się ze starań Kościoła, by uczynić seks bardziej boskim, prowadzi do zaskakującego wniosku. Otóż Szymon Hołownia przyznaje, że Kościół ma z seksem problem. Nie wie, jak o nim mówić. Nie potrafi znaleźć odpowiedniego języka. Stąd ucieczki w kierunku metafor. Zacytujmy "Newsweek" raz jeszcze:

To prawda, że Kościół ma tu kłopot. Ale czy krytykująca go reszta świata ma jakiś lepszy język? Skądże. Co o pięknie seksu mówią utwory Dody lub Pezeta? Albo tekst z "Scientific American", który wylicza nerwy i substancje biorące udział w procesie całowania (...)?

I tu, przyznaję szczerze, jako przedstawicielka "reszty świata", osłupiałam. Redaktor Hołownia najwyraźniej uważa, że o seksie można mówić tylko w dwojaki sposób: bądź wulgarnie bądź tak obrazowo, że aż śmiesznie. Inaczej po prostu się nie da. Tymczasem, żebyśmy byli w łóżku szczęśliwsi, powinniśmy wynaleźć jakiś nowy, wspaniały sposób komunikowania się w sprawach seksu. A dopóki go nie mamy, po prostu kochajmy się, zamiast o tym gadać, ochoczo kończy Hołownia.

Nie żebym miała coś przeciwko temu wskazaniu, jednakowoż z przyjemnością uświadomię pana redaktora, że tym razem nie trafił. Otóż o seksie można, a nawet trzeba, mówić po prostu... normalnie.

Zaryzykowałabym nawet tezę, że właśnie normalnie, bez cienia wzniosłości, wulgarności tudzież naleciałości z języka medycznego, rozmawiają o swoich historiach łóżkowych miliony polskich par - katolików praktykujących, niepraktykujących, ateistów, agnostyków, heteroseksualistów i gejów. Bez żenady cieszą się swoją bliskością, uczą się, jak się dotykać, i - niczym Lula i Sailor w "Dzikości serca" Lyncha - opowiadają sobie o erotycznych snach, orgazmach i najintymniejszych szczegółach pożycia, niekoniecznie małżeńskiego.

Fakt, nie wszyscy tak potrafią. Niektórzy nie są w stanie się przełamać. Uważają, że to coś wstydliwego. Prym w tej grupce wiodą osoby religijne, nic więc dziwnego, że Kościół - w tym przypadku za pośrednictwem "Frondy" - próbuje do nich dotrzeć i nauczyć cieszyć się seksem. Wszak tłumienie potrzeb i łóżkowe frustracje prowadzą do nieakceptowanych przez Kościół rozwodów.

Tymczasem ci, którym obcy jest i styl Dody, i kościelne wzniosłości, wiedzą, że czasem wystarczy zwyczajnie pogadać. O seksie, bliskości, wzajemnych potrzebach, a nawet cudem odnalezionym punkcie G i jego fantastycznych możliwościach. Nie poetycko. Nie obscenicznie. Zwyczajnie, prosto, po ludzku.

I, broń Boże, nie mówić swojemu partnerowi bądź partnerce, że w tym wszystkich chodzi o strzelanie bramek! Aż się prosi, aby zapytać, czy karą za samobója nie powinno być zdjęcie z boiska. :-)