Pardon

Nagle Rada Legislacyjna, doradczy zespół 15 profesorów, stwierdziła że uchwalanie prawa zakazującego klapsa jest bez sensu. Uznając, że obecne przepisy w wystarczającym stopniu chronią dzieci przed przemocą.

Bez stosowania elementów przymusu i przemocy nie sposób zapewnić nawet elementarnego bezpieczeństwa małemu dziecku, a karcenie wychowawcze małoletnich funkcjonuje od lat.

Tymczasem Rada Europy właśnie przed tygodniem rozpoczęła w Polsce kampanię przeciwko przemocy wobec najmłodszych. Tak nagłe, nieoczekiwane i specyficzne wsparcie jej przez władze mocno przedstawicieli Rady zaskoczyło. "To chyba jakiś żart", stwierdzili.

Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej od pół roku pracuje nad nowelizacją przepisów o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Miał się tam znaleźć zapis o całkowitym zakazie stosowania przemocy wobec dzieci - również tak zwanego bicia dla dobra dziecka. Zakazu tego, który dość powszechnie obowiązuje w krajach zachodnich, od dawna domagały się od Polski organizacje międzynarodowe.

Eksperci premiera uznali, że ustawa o zakazie przemocy wobec najmłodszych to "populizm prawny" i nie warto się nią dłużej zajmować. Opinię taką podpisał prof. dr hab. Jarosław Warylewski z Uniwersytetu Gdańskiego. Hanna Machińska, dyrekto Biura Informacji Rady Europy, nie zgadza się z podobnym stanowiskiem.

Wprowadzenie zakazu kar cielesnych to nie żaden populizm prawny. Tu chodzi o godność dziecka i poszanowanie jego praw. Nie rozumiem uzasadnienia tej opinii, zwłaszcza że wprowadzenie takiego prawa jest rekomendowane przez Radę Europy, do której Polska należy i zgodne z ratyfikowanymi przez nas traktatami, m.in. Europejską Konwencją Praw Człowieka.

Żeby było jeszcze dziwniej, opinii rządowych ekspertów nie bierze sobie za bardzo do serca Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, które zapowiada kontynuowanie prac nad ustawą:

Być może zmienimy pewne projekty, ale na pewno z nich nie zrezygnujemy. Zakaz bicia dzieci to dla nas priorytet.

Postawę rządu trochę trudno zrozumieć. Jak się zdaje, zarazem coś popiera - i nie popiera. Albo sam nie wie, o co mu chodzi - albo sonduje różne warianty. By, swoim zwyczajem, wybrać najmniej kłopotliwy.