Pardon

Przynajmniej tak wynika z relacji pana Andrzeja, którego syn zginął niedawno w wypadku samochodowym. Kilka dni po tragedii mężczyzna postanowił odwiedzić prosektorium, by zobaczyć ciało. Pojechał bez decyzji prokuratora, bez policji - mimo to pracownik dał się przekonać i wpuścił go.

- Myślałem, że wprowadzi mnie do środka, a on poprowadził mnie za budynek. Stały tam dwa czy trzy kontenery - opowiedział dziennikarzom TOK FM pan Andrzej. - Syn leżał na ziemi, dokładnie tak, jak został zabrany z jezdni po wypadku. Nie był ani umyty, ani odpowiednio ułożony. Inne ciała były porzucane jedne na drugich, jak psy. W kontenerach był stos zwłok.

Pawła Krajewskiego, kierownika zakładu, zaskoczyła informacja o niezgodnej z przepisami wizycie osoby postronnej. Uznał to za rzecz niedopuszczalną, podjął jednak próbę wyjaśnienia sytuacji:

- Ciała nie leżą w kontenerach. Są przechowywane w specjalnych chłodniach, które rzeczywiście z zewnątrz wyglądają jak ogromne kontenery i osobie postronnej mogą się tak skojarzyć, co nie zmienia jednak faktu, że są to chłodnie.

Nawet, jeżeli kontenery widziane przez pana Andrzeja mają właściwości chłodnicze, a ciała nie są w tak złym stanie, jak opowiadał zrozpaczony ojciec, wciąż mamy do czynienia ze zjawiskiem niedopuszczalnym dla osób wychowanych w tradycji szacunku dla ludzkich zwłok.

Nie ma w Polsce prawa regulującego ściśle takie sprawy - poza ogólnikami o "należytym przygotowaniu" i "temperaturze przechowywania". Wydawałoby się jednak, że na straży pewnych standardów mogą stanąć tradycja i przyzwoitość. Tym czasem okazuje się, iż tacy strażnicy nie wystarczają. Szczególnie, kiedy problemem są pieniądze. Bo przyczyną piętrzenia się w ciasnych chłodniach stosów ciał, jak wyjaśnia Paweł Krajewski, jest brak środków. Dlatego jego placówka stara się o unijne dofinansowanie.

Rodzi się tylko pytanie: ile jest w Polsce takich kostnic, w których kręcić można horrory klasy C bez wydawania pieniędzy na scenografię? Czy Zakład Medycyny Sądowej w Warszawie przy ul. Oczki to niechlubny wyjątek, czy też przerażająca reguła?