Pardon

Dlaczego Czuma został ministrem? "Bo premierowi się nie odmawia", przypomina Wiesław Martyniuk z SLD słynne słowa Ewy Wachowicz, rzeczniczki Waldemara Pawlaka. Martyniuk ma rację, ale nie w odcieniu złośliwości. Dla Czumy Ojczyzna to rzecz święta. Mówimy to bez cienia kpiny. Gdy premier mu fotel ministra zaproponował, zapewne Czuma za swój patriotyczny obowiązek uznał przyjęcie propozycji.

Czuma to - naturalnie - minister dość egzotyczny i nieoczekiwany. Akt desperacji Tuska, jak ocenia Martyniuk. Ale wcale nie oznacza to, że będzie ministrem złym. Otóż system prawny w Polsce też jest egzotyczny. Może czeka właśnie na kogoś takiego, jak Czuma. Zresztą, Czuma tyle siedział, że resort zna od podszewki.

Słowem, spełnił się żart z okresu formowania rządu Mazowieckiego: że resort sprawiedliwości powinien objąć Jacek Kuroń, bo miał najdłuższe wyroki. W Polsce co rusz jakiś dowcip staje się rzeczywistością. Andrzej Czuma porozmawiał z "Dziennikiem" - i krótko a treściwie, jak to on, przedstawił swoje pryncypia.

Mam pewność, że poczucie bezpieczeństwa obywateli to wartość, która musi leżeć na sercu każdemu ministrowi sprawiedliwości. Budowanie tego poczucia to bardzo ważna funkcja państwa. Będę starał się jak najmniej tworzyć nowych przepisów. Uważam za mądrą zasadę Tacyta mówiącą o tym, że państwo jest tym bardziej zepsute, im więcej ma praw i regulacji. Chcę też zmienić metodę oceny pracy prokuratorów i zmotywować ich do tego, żeby skupili się na ściganiu poważnych przestępstw. Zamierzam też działać na rzecz poprawy sytuacji procesowej ofiar przestępstw.

Czuma jest konsekwentny. Zawsze mówił, że o sile państwa powinny decydować sprawne organy ścigania i wymiar sprawiedliwości, nie hipertroficzna administracja rozdająca pomoc społeczną. Jako się rzekło: Czuma to amerykański konserwatysta. Ze szczętem.

Nadal uważam, że należy rozszerzyć prawo do posiadania broni we własnym domu i że decyzje o prawie jej posiadania powinny wydawać władze samorządowe w oparciu o jasno sprecyzowane reguły.

Ale nowy minister to nie oszołom. Nie chce na przykład rozszerzenia prawa do obrony koniecznej - tak jak nigdy nie chciał powszechnej lustracji. A w końcu miałby do tego moralne prawo. Czuma, co ciekawe, zapowiada kontynuację pracy... Ćwiąkalskiego. O którym mówi bardzo wykształcony i dzielny człowiek. Dzielny? Ćwiąkalski zrobił jedną odważną rzecz - postawił się Tuskowi. Czyżby jego następca to... cenił?

Odnośnie swego braku kompetencji, który zarzucił mu akurat najbardziej kompetentny minister sprawiedliwości w dziejach cywilizacji ludzkiej, czyli Zbigniew Ziobro, Czuma też ma pogląd trzeźwy:

Stanowisko ministra nie jest stanowiskiem prokuratorsko-profesorsko-sędziowskim. To stanowisko polityczne. Minister ma podejmować decyzje o kierunkach zmian w sposobie funkcjonowania resortu, a nie ścigać konkretnych przestępców.

Czuma jest człowiekiem pomnikowo wręcz prawym, odważnym i uczciwym. Jest rzeczą absolutnie pewną, że nie zrobi nic, z czym nie będzie się zgadzał. Czumą niełatwo będzie manipulować. Ani go zastraszyć. W roku 1985, gdy rozleciało mu się małżeństwo, na 20 lat wyjechał za granicę. Nikt nie może mu zarzucić, że skorzystał cokolwiek na przemianach ustrojowych. Że należy do jakiegokolwiek "układu".

Zresztą, Andrzej Czuma jest w PiS otoczony niebywałą rewerencją. Nawet Jacek Kurski nazywa go ikoną i bohaterem. Dlatego i on, i Ziobro jego nominację krytykowali dość niemrawo - jakby z obowiązku. 

W TVP Info Czuma, który zapowiedział że przede wszystkim spotka się z Olewnikami, brzmiał dość konkretnie. Mówił o wykorzenieniu mafijek, więzi polityków z bandytami, "dokładniejszym przyjrzeniu się pracy aparatu ścigania" oraz "zatęchłym zakątku wymiaru sprawiedliwości", jakim jest "styk polityki samorządowej, w którym doskonale czują się bandziory".

Jednak jako przewodniczący komisji śledczej w Sejmie wcale taki stanowczy nie był. Czego dokona Andrzej Czuma - spadochroniarz, pilot szybowcowy, koszykarz, malarz kominów i radiowiec? Trudno powiedzieć. Ale ciekawie będzie ten eksperyment poobserwować.

A dostęp do broni palnej? W Kanadzie i Szwajcarii jest o wiele powszechniejszy, niż w USA. I nie ma tam strzelanin w szkołach. Jak byłoby w Polsce? Nie wiemy. Czy chcemy się przekonać?