Pardon

Robert Krasowski opublikował dziś swój "List otwarty do obrońców Kataryny". Rozpoczynający się słowami:

Pocałujcie mnie w dupę...

W ten sposób zwraca się do zawistników, którzy się stali plagą polskiego internetu. Do płaczliwych autorów debilnych wpisów o niemieckich sługusach, żydowskich pachołkach i lokajach Tuska.

Krasowski pisze, że brak im kompetencji, siły i odwagi. Że chcą być jak Neo, są zaś tylko Cypherami, czyli:

Małymi tchórzliwymi kolaborantami, którzy walkę z Matrixem przy pierwszym ryzyku zamienią na służbę.

Trzeba przyznać, że jest w tym trochę racji. Wielu internautów, korzystając z pozornej anonimowości, uwielbia mieszać z błotem wszystko i wszystkich. Ostatnio zaś szczególnie dziennikarzy. Stosują przy tym, zamiast najsłabszych choćby argumentów, wulgarne inwektywy.

Czy jednak tak ostra odpowiedź redaktora naczelnego poważnej, wydawałoby się, gazety ma jakiś sens? Poza wyrzuceniem z siebie nagromadzonej złości?

Konfliktu z internautami z pewnością nie załagodzi. Rozgniewa kolejnych, którzy przyłączą się do pyskówki. I niewiele da dołączone przez Krasowskiego post scriptum, że zaatakować chciał wyłącznie wąską i hałaśliwą grupę.

Tym bardziej, że redaktor o szantażu skierowanym wobec Kataryny w liście pisze tak:

Wysłaliśmy jej informację o tym, że wiemy kim jest i chcemy pogadać. (...) tak właśnie wygląda prawdziwe dziennikarstwo. Tak się namawia ludzi do przekazywania informacji.

Szantaż, jak widać, jest w "Dzienniku" uznawany za standardową metodę działania. Może to i żadna niespodzianka - ale przyznacie, że robi wrażenie, gdy opowiada o tym redaktor naczelny?

Dużo przesady jest w twierdzeniu, że milczenie to złoto. Czasem jednak warto rozważyć je jako dobrą opcję.