Pardon

"Rzeczpospolita" opisuje losy Brandona Huntleya z RPA:

Jest Afrykanerem, czyli białym Afrykańczykiem. W swoim życiu siedem razy padł ofiarą brutalnych napaści ze strony czarnych współobywateli. Trzy razy pchnięto go nożem. Na ulicy często go wyzywano – określenie "biały pies" należało do najłagodniejszych. Wreszcie Huntley nie wytrzymał i wyjechał do Kanady.

Tam wystąpił o przyznanie mu azylu - jako osobie, która w swoim kraju prześladowana była ze względu na kolor skóry. Nawet przez rząd, który za sprawą promującej czarnych akcji afirmatywnej robi wiele, by tacy jak Huntley (czyli biali) nie mogli znaleźć pracy. Komisja ds. Imigracji przyznała mu rację i nadała status uchodźcy.

Oburzyło to władze RPA. Nie mogą znieść "incydentu", który niszczy wizerunek ich kraju. Przedstawicielka tamtejszego MSZ oświadczyła:

Wszyscy nasi obywatele są równi i mogą liczyć na pomoc oraz opiekę państwa. Nasza policja ściga sprawców napaści, nie zwracając uwagi na kolor skóry ich ofiar. Wiem, że na świecie szerzą się plotki, iż ataki na białych obywateli RPA to skutek rasizmu czarnych. Jest to jednak wroga propaganda.

Dotąd świat grzecznie przymykał oko na rasistowską przemoc czarnych mieszkańców RPA. Przemoc, którą tak opisuje Adriana Stuijt, była afrykanerska dziennikarka, dziś mieszkająca w Holandii:

To, co się dzieje w tym kraju, to prawdziwy horror. Biali są atakowani na każdym kroku, niezależnie od tego, czy mówią po afrykanersku, angielsku czy polsku. Są lżeni, bici, poniżani, a czasami nawet mordowani przez czarnych. (...) Podobnie podczas nocnych napaści na domy. Napastnicy katują domowników, gwałcą córki lub młode żony i uciekają bez żadnych łupów.

Odwet za to, co działo się tam w dobie apartheidu, zdaje się nie mieć końca. Dlatego w ciągu ostatnich 15 lat blisko milion białych uciekło z ojczyzny. A ci, którzy zostają, wydają prawie połowę swoich pieniędzy na środki bezpieczeństwa: alarmy, ogrodzenia i ochroniarzy.

Wyobrażacie sobie, jak będzie wyglądał tam przyszłoroczny mundial? Po tym, co będzie się działo w RPA, Euro 2012 w Polsce i na Ukrainie - jakkolwiek by nie wyglądało - wzbudzi zachwyt.